الفرقان (۹) : فرقانِ بسم ، در بسم الله الرحمن الرحیم

الفرقان -تشخیص، فرق، تفسیر علمی زمان از) القرآن -۹-

بســم الله الــرحمن الرحيــم

فرقانِ : “بسم …. …… ……” :

در اولین آيهٔ افتتاح و شروع قرآن مجيد،«بسم الله الرّحمن الرّحيم»، و  تنها در مفاد هم این جمله  و مربوط به “الله”، و  تنها در مفاد هم این جمله  و مربوط به “الله”، استثنائاً کلمهٔ “بسم” به املای غیر معمول ظاهر میگردد، و حال آنکه معمولاً  در دستور زبان عربی، و در بقیهٔ اوقات  در قرآن کریم، “باسم” نوشته میشود!

لذا مسلماً منظوری در این استثناء نهفته است…پس به فرقان و فرق آن بپردازیم!

توضیح این آيه بطور کلٌی، عبارت است از:

۱) اسم “الله”، که معرف “چهار” قوّهٔ اساسی خلقت کٌل عوالم و عالمیان باشد؛ (رجوع به فرقان -۶) در بارهٔ مفهوم “کلمهٔ الله”: امروزه علم زمان با کشف ۴ قوّهٔ اساسی خلقتِ کٌل ذرّات هستی، در نهایت جزئیات منطبق با قرآن کریم ، معرف الله، خالق عالمیان است!)

۲) و دو اسم– صفت رحمخالق بر ایشان.

لذا این یک آيه، در بر دارندهٔ کٌل عوالم هستی، مرکب از خالق و مخلوقاتش؛ و دو نوع صفت رحم خالق بر سر نشینان دنیا در زمان زندکی ؛ و رحم خالق بر سرنشینان عالم بالا (فرشتگان) و همچنین بر مخلوقات دنیا پس ازانهدام آن، میباشد!

“کلمهٔ «الرحمن»، گویای رحمت الهی فقط در دنیای مادّیات است؛ «الرحیم»، بخصوص عالم معنویات آنها و عالم بالا است.”

کلمهٔ « الله» نیز، معرف چهار قوّهٔ اساسی خلقت است،كه رب عالمیان جهت خلقت کل ذرّات هستی، چه در عوالم بالا و چه در ایندنيا، همچنین عالمیان یا سرنشینانشان، از بقیهٔ قوای خویش مجزا داشته، اول ذرّات را آفريده سپس آنها را فطرت داده و محيط بر يك يكشان گشته؛

و دو صفت رحمش بر عوالم مادّی ومعنوی مخلوقات دوگانه اش (جن و انس) در دنیا، و رحم او بر عالم اعلا (نسبت به ملائك؛ و سپس نیز بر بشر پس از انهدام دنیا) .

“دنیا”، نام تنها عالم مادّیات است در قرآن مجید!

“جن”، ملائکی باشند که از جنات عالم بالا با ابلیس به این دنیا تبعید شدند و لذا (الف) قامت خویش (جان) را از دست دادند.

پس هيچ چيز در عوالم هستی، خارج از مفاد اين يك آيه نيست! و چون آيه ایست كه شامل کل خلقت است، منجمله كتاب و كل سٌوَر كلام خالق جهت هدایتسرنشینان دنیا، لذا بدینجهت است که بر سر هر يك از سوَرالقرآن، درجملهٔ معترضه یا پَرانتِز، یاد آوری و تکرار شده (به استثنای سورهٔ -۹-، توضيحات از قرارذيل) ، تاخوانندگان اهمیت حیاتی آن را با هر سوره متذکر گردند.

پس این بود توضیح کلی این آیه، و حال به جزئیات آن بپردازیم:

“حرف” شروع قرآن مجید، «ب» (بسم) ، در دستورزبان “حرف ربط و اشاره” میباشد!

پس، اشاره به “اسم” است، وحال آنکه “الف” آن (بسم) به طورغير معمول حذف و از میان برداشته شده است!

و عجب اینجاست که در سر تا سر”الکتاب”، تنها سه بار این کلمه بدینصورت، و در مفاد همین یک جمله، بیان شده (۱: ۱؛ ۱۱: ۴۱؛ ۲۷: ۳۰) و در بقیهٔ اوقات بطور معمول “باسم” ظاهر گشته!

س ۱: ۱ و ۲۷: ۳۰ « بسم الله الرحمن الرحيم».

۱۱: ۴۱ « و گفت، سوار شويد در آن (سفينه) ،بسم الله روان شدنش و لنگر انداختنش، كه در واقع رب من پاك كننده (گناهان) ، رحيم است».

اطلاعی که در بارهٔ شروع خلقت و آغاز هستی مخلوقات، در “کلامٌ الله” یا قرآن مجید بما داده شده، اینست که همه چیز با كلامِ الله شروع گشته که بدان گفته: “باش” ! پس بوجود آمده!

(“كُن ! فَيَكون.” : س ۱۶: ۴۰؛ یا س۴۰ : ۶۸)

س ۴۰ : ۶۸« اوست كه زنده می كند و می ميراند؛ هرگاه اراده بر امری کند، پس بدان گوید: “باش” ! پس می باشد».

پس «ب»، حرف شروع “کلامٌ الله” مجید، که در حقیقت سمبول و علامت شروع هستی است (هستی کتاب و یا خلقت بطور کلی) ،ربط و اشاره را وابسته به «اسم» نموده است!

لذا شروع خلقت را مربوط و وابسته به اسم « الله» مینمایاند؛ و با حذف “الف”، هر نوع فاصله و جدائی با اسم را از میان برمیدارد.

پس آغاز هستی و خلقت را، بدون هیچ فاصله و خلاء، وابسته به اسم «الله» بیان میدارد؛ در ضمن اینکه این حذف فاصله، آگاهی باشد که هیچ وساطت و ميانجی (ملائک) در کار خلقت نبوده است:

س۱۸ : ۵۱ ” من آنها را نه در خلقت آسمانها و زمین شاهدکردم و نه در خلقت خودشان؛

و نه اینکه گمراه کنندگانی را به معاونت یا دستیاری میگیرم!”

پس حال نيز كه بحمدلله، به وسيله علم زمان به كيفيت « اسم» پی برده ايم (كه چهار علامت فيزيكي چهارستون قواي اساسي خلق كننده و ساختماني، محيط و محافظ بر تمام مولكولهاي وجود عالم و عالميان است) ، پس نه تنها دليل اهميت

« كلمه شروع»، و طرز املای بخصوص آن را درك می كنيم؛ بلكه چون از صفات اين «اسم»، محيط و محافظ بودن بر تمام مولكولهای هستی است، لذا معلوم می شود كه حفاظت اين كتاب و آياتی كه با

« بســم الله» شروع می شوند نيز به خودی خود تعهد گشته است (س۱۵ : ۹) .

۱۵ : ۹ “به راستی ما خود این ذکر را نازل کرده ایم، و خود نیز آنرا (در دنیا) حفظ خواهیم کرد”

به همين دليل نیز میباشد كه روی سورهٔ ۹، در سوره ایكه پس از محمد بشر در آن دستبرده و دو آيهٔ جعلی (آیه ۱۲۸ و ۱۲۹) به كلام الله افزوده، ذكر اين آيه جای نگرفته است!

در واقع بشر با دستبردن در اين سوره، حر يم و احترام مقام تيتر (بسم الله) را ندیده گرفته و باسم ديگری غير الله در آن تجاوز و دخالت كرده است.

بدين استثناء و فقدان، رب متعال، توجه و كنجكاویمردم این زمان را بر میانگیزد تا کٌد ریاضی قرآن مجید برايشان کشف شود و معلوم گرداند كه:

) کتاب و کلام خالق است؛

) و تنها خالق متعال است که بتواند پس از قرنها نيز هر دستبردی را در كلامش فاش بدارد؛

) و زمان برایش مطرح نيست، هرگز چيزی از نظرش پنهــان یا فراموش نمی گردد؛

) پس بنا به قولش، قرن ها فاصله نیز مانع از حفاظت كتابش (يا هر چيز) برایش نخواهد بود!

در القرآن، ذكر « بسم الله …»، بطور كلی به جهت حفاظت توصيه شده!

البته در صورتی است كه شخص ايمان داشته و الله را در زمان زندگی رب خود انتخاب كرده باشد؛ و لذا بدين ذكر، به بهای پرداخت امور در نظام طبيعت، « تخفيف مؤمن» شامل حالش می گردد:

س ۴ :۲۸« الله اراده کرده که بر شما تخفيف دهد، كه انسان ضعيف خلق گشته».

در القرآن كلماتی كه خالق مصرف كرده عبارت از: “كسب بها“، “خريد و تجارت“،”تخفيف مؤمن“،

بنابر اينست كه در اين دنيا، به بهای كسب هر چيز بايد مقداری پرداخت و یا مصرف كرد. چنانکه در مثال نیز گفته میشود: ” هرآنچه بکارید، درو میکنید”!

لذا تخفیف مؤمن در بارهٔ مقدار “پرداخت” و درو کردن حاصل اعمال است؛ و لذا نتيجهٔ عمل و یا قصدش بدین ذکر، به منفعت وی تمام خواهد شد، هر چند هم كه ظاهراً به دلخواهش صورت نگیرد:

) پس ذكر « بسم الله…» برای شروع هر كاری كه نتيجه اش نامعلوم و تحت قضا و قدر نظام قوای طبيعت (الله) است، به هنگام سفر و حركت و امکان تصادفاتی كه در پیش دارند و غيره…

(مثل نوح ۱۱ :۴۱ در بالا) .

) ذكر « بسم الله…» برای حفاظت از خطر آلودگيها و واگيری امراض بطوركلی: قبل از خوردن و آشاميدن (س ۶: ۱۱۸ و ۱۲۱) به جهت پاك و طاهر شدن طعام:

۶: ۱۱۸ « پس بخوريد از آنچه اسم الله بر آن برده شده است، اگر به آيتهايش مؤمنيد».

۶ :۱۲۱ « و نخوريد از آنچه اسم الله بر آن ذكر نشده كه به راستی اين فسق است، در واقع شياطين يارانشان را وحی می كنند كه با شما مجادله (بحث ) كنند، اگر ايشان را اطاعت كنيد جزو مشركون (مشرکان امروزی) می گرديد».

) ذكر بسم الله به هنگام قربانی كردن و كشتار احشام، و خوردن بطور کٌلّی:

(س۲۲: ۳۴ ، س ۵ :۴)

۲۲: ۳۴ « ما برای امتها كلاً، منسكی (محل زيارت و قرباني) قرار داديم تا اسم الله را بر چهارپايان اهلی كه روزيشان داده ايم ذكر كنند، بنابراين اله شما، اله واحدی است، پس تسليم به او شويد و متواضعين را بشارت ده.»

خصوصاً كه در اين زمانه آلودگی هوا، دريا و زمين به علم شناخته شده است. امروزه گوشت حيوانات و مرغ، ماهی و حتی سبزيجات نيز آلودگی دارند و ميوه جات نيز فاقد غذائيت و ويتامين های لازمه شده اند ۳۰ : ۴۱ ؛ ۸۸ :۶ و۷) :

۳۰:۴۱ « آلودگی (فساد) در برّ و بحر ظاهر گشته به دلیل آنچه مردم بدستهایشان مرتکب شده اند، کیفر اعمال یکدگر را بچشند شاید که از (گناه) برگردند.»

۸۸ :۶ « طعام آنها، خار خشك زهرداری بيش نيست،»

۸۸: ۷ « كه بدان نه فربه و نه سير شوند»

) و اما ذكر « اسم الله» ‍ (الله اكبر، لا اله الالله، الحمدلله، و خواندن القرآن كه ذكر الله باشد) در مساجد

(س ۲ :۱۱۴) ، و منازل (س ۲۴ :۳۶) توصيه شده. بنابر اينكه اســـم الله، چهار ستون بنای عالم هستی میباشد، پس البته خاصيت بقا و استحكام به پايه و ستونهای بنا می بخشد.

۲ : ۱۱۴ « و کیست ظالم تر از آنكه منع میکند مساجد الله را كه در آنها نام او (به تنهائی) ذكر شود و سعی در خرابی آنها میدارد؟ این افراد خود بترسند که داخل آنها شوند! برایشان در دنیا ذلت و خواری، و در آخرت عذاب عظیم میباشد.»

۲۴ : ۳۶ « در خانه هائی الله اجازه داده كه افراشته شود، در آنها اسمش ذكر می شود و تسبيح وی گويند سحرگاه و شامگاه.»

) تلفظ اسم الله، باعث توليد قوّ ه و انرژی روح الله در فضا می گردد .

خصوصاً اگر تلفظات دسته جمعی باشند كه امروزه اين بحثی علمی است و بدين جهت است كه دعاهای دسته جمعی در تمام نقاط دنيا و از هر مذهبی، رواج بسيار پيدا كرده است.

الحمدلله رب العلمین

 الفرقان (۱۰) :     فرقان “الرحمن”

Leave a Reply